SERXOŞ IM


SERXOŞ IM

Ez aşiqê te me

bellora kitêb û pertûkan

li ber endama te

dest girêf disekinin

bi evînek sipehî

evîndarê te me

bellora  kitêb û pertûkan…

Tu zendavistayî

sedsala bîst û yekê

zimanê şoreşê, çapkirin

û weşana gel e

nîşana tore û zanînêye

ez rewş û rewşeniya dêmê te me

Bi hulm û bîn, kulîk rengîn in

ez aşiqa kitêb û pertûkên te me

ji bo vê yekê jî

serxoş im .

                          1994

NALÎNEK KÛR

Ez dîl bûm

di hundirê dil de

li ser sînga te bûm

gulek ji wan gulan

bengîna te di guhê min de bû

Ji hezar salî û vir de

gelek sal wek wan

nalînek kûr bû

keserek giran bû…

Bi gotina dengbêj, şaîr û zanayan

serê min û te

xwar dibû bi ser dil de

ling û piyêd me

payve dibûn

bi destêd zalimên

rojhilat û rojava

na .. bi gotinek rastî

rojava û bakur

Şerq û qulbe de…

Badî giş li qonaxa heştê bû

zarokî û diyariya xem û kulan

min berda bû welatê dê û bavan

digerim li ser rê û derbên Asiya

rojek ji roja cejn û Îdan

aqil ji serê min çû

hişê min winda bû

keçên welatê min

mîna kulîkan

dilê xortan wek pempilûkan

lê dilê min baz e

li ser bilindiyê

dide perwazan .

                            1983

PEYVA  HOZANEKÎ

Îro min nexweşxane

ji xwe re kirî mal

belê..

çavên mîna teyran

heyran û sekran in

perwaz dikin

li ser çiyayên bi berf

mîna Xelat û Sîpanê

nexweş bûme

jana min di dil de ye

mêze bikin dostino

duxtirino…

Birîna min

li ser min qolayiye

ji zarokiya bêguneh

li ber çavên diya xemgîn û çeleng

min dersên xwe ji wê û ji êşeka wê dibir

wek hemû pîrekên Kurdan

diya min jî esîr û bindest bû

bi kar û xebat bû

westiyabû

mest bû

carinan hêdî.. hêdî

hêstir dibarin ji cavêd wê

min nizanîbû bo çiye?

Geh bi xwe re dipeyivya..

sal derbas dibûn

mezin bûm ez

pir dibistan xelas kirin

hozan bûm ez

eşqa diya min

eşqa gelê min

êşeka birçî û tazîbûna welêt

ji min re bû derd û qisawet

bo çi em li ber deriyê beg û axa ne

zehmetkêş, sêfîl û destgirêdayî

virde wêrde..

welat welat ez geriyam û fitilîm

diyar bi diyar ne disekinîm

spartakos bûm

mamosteyê xort û egîdên wî gelî bûm

ji pêka Çaldêrana mel’eun de

hemû xwîna mirovan

sekman û siwaran rijî

ji şoreşa Ebdullahê Nehrî

ji serhildana Şêx Seyîdê Pîran

ji hêrehêra şêr û pilingan

li çiyayê Dêrsim

ji qêrîn û hay û hoya

mîrên Soran, Hekarî û Botan

ji gelî û newalan xwîn herikî

di dilê wan de

li ser serê Agirî

bi nav nîşan

mirin û agir xwîn bû

perîşan”muhacir” bûn

gund û bajar şewitîn

bi gule û topên neyaran

bi xerdel û jehr û topan

neyaran em “helak” kirin

bi hezaran..

Nexweş im

jana min jana jînêye

nebû ku em bijin

mîna mirovan bi al û dewlet

ne hezkirin û fesadiyê

xêzanî û xiyanetî

kuştin û dizî wek mîkroba ketiye

nav me

mar, gur û dûpişk

di nav xeyala me de

dilîze

ma xelas nîn e

ey xweda…!? .

1994

RÛPELEK JI DEFTERA DIYARIYÊ

Derya evînê

wisa dîn e

pêlan êriş dikir çap û rast

derya dîn e

bi huqd û kîn e…

Hozan im

êşeka eşqê kirime heyran û bêhiş

ne dest ma

ne pî û çav

ne hiş û ziman…

Cîgerxwînê derbeder im

bêmal û bêkinc

xwediyê xame

jan û derd û renc

şahsiwarê keça şeva hicran im

Qedrîcan im

li Bosforê  dikim qêrîn û ah û nalîn

ezman dilerize

zemîn buhar e

bi Nazêm re li mihrecana Farsofiya  me

bûn welatperwer û hişyar

derbas bûn..

meh û sal

dem û serdem

xortaniya min bû çenek

li ser kaxezan

huner, rist û helbest

welê ez geş bûm

kêfxweş bûm

hunermend û comerd bûm

bi wîqar, zanîn û kemal im

evîndara min

firtene û şoreş e .

SOZA NAV REZA

Mêze dikim

li rûçikê te

tevde  heyat e

wek hesinê li ser hors

di bin derban de

di pey hev re lêdikeve

vedibriqe…

ne îşareta qisaweta

ne kêrt û korta salan

li ser evîna te

geş e rûyê te

mîna behrê

mîna sitêrka şifaqê

lê cavêd te bi tirs in

wek rûpelên komelan

li ser vî gewdî

li vî guvdî

xebat bi salan re kiriye

bi jîn û heyatê re

bi şevên sar û cemidî re

di bin reşbûna tariyê de

li ser erdê girêdayî ye…

Bi gelek tonê êşkinceyan

tu ji min re dibû

kemanceyeka bêziman

li kêleka çemê umrê  min

dîtina te wek tîpên

li ser mermer

hatine nivîsandin

werdigerîne li geliyan

li sencan

li bîstan û baxçan

li ber kêndira dardakirinê

li bin sersiya darên

sicikê…

***

Ez.. ez im

riya sibeha me

sozgotina nav reza me

daweta pala me

kenê zaroka me

dengê wêjdan im

kûrbûna kûraniyê me

derzîka destêd jinikên

Vêtnamê me

mitrologa destê wan im

çiraxa horman û çiya me

sazê hunermenda me

pûtê li meydana

li Havana me..

roniya cavêd Gîvara me

havîn im

kulîk im

sêv im

sitêrk im û hem fabrîke me

deşt im, genim im, nan im

di gewdeyê evînê de

tamar im

xebat im…

di cavêd zarokan de

rêk û nirîn im

çem û kanî me

li deşta welêt

bangîna ezmên im

dengê rencbera me .

                                 1987

LI  DERIYÊ  SALA 1995 AN

A niha ..

ez li Şiyê me

dûr, dûr ji piran

deriyê roja paşîn

ji sala nod û çaran…

Sibe salek nuye

derbas bû bi kul û kovan

borî evîn û doz mîna dûman

kanî dost û heval

hêvî û canan

were sala nuh were

were bêceng û talan

were bi aştî…

Serbilinda dilan

dermana kulan

deng û hulma şelûr û bilbilan

rake ew barê giran

ji ser pî û milan

were cana belav bike

aştiyê

bes e.. bes e..

ji kuştin û xwînê re  .

31  12   1994

NE BES E…!

Ne bes e ku

ez ji te hez dikim

xerîb û reviyayî

raman belayî

dilê te li nav agirekî dîn e

ey xweda…

Çiqas giran e

gotinek bo vî emrî

evîna min

îro ji lizetan dûr e

destê min nagînin wê

tu mînî seetê hezkirina min

kom dikî

ez difetisim û tu jî

nefesa xwe nabî

bisekine..

gewdeyê te li ser guvdê min

bi tirs e

bi her şorekê razek mezin bidim te

li ser lêvêd min feqîrî

û dest vegirtî

tiştekî dijwar di nav destêd te de ye

di nav lêvêd te de ye

ez jî lewre bi te re

dibêjim

evîndarê te me ez

feqîrê te me ez

eynik û ruyê ava kaniyan

vedibiriqe…

bigerînim li dor qirika te

qeheran nekî

ji bo şorên min

dil nerm e

ji ava Besîtt tê der

qêrîn..

wek alafa agiran

ez ê hîn surek  din bidim te

nizanim..!

ji zemanê mîna te jî

nizanim çi bêjim bo te

mîna nirînê di dest hezandinê

li dema xwatirxwastinê

li ser kenara rê

dema tirên dixuşe

û hêstirên çavan li ser min

dibarînin

ez surek e mezin

didim te

bi tirs…

ditirsim ji pêşgeha pencera

li dema êvarê te bişkîne

şorên nehatine gotin

û liva te bi wan re

ditirsim ji ew derewa jîr û giran

sureke  mezin bidim te

bigir derî

pencere û taqan

mirin bi te re

evîn e..

bo vê ez dêmreş dibim

li jiyanê .

                           1989


اعجبك ؟ شارك الموضوع مع أصدقائك!

0